A RIBEIRA DE MUXÍA

Fotografía de Iago Toba Campaña

Chega o verán e o porto de Muxía énchese de xente. Turistas e peregrinos que pasean pola ribeira. A ribeira é o lugar máis frecuentado da vila.

Esta é a nosa ribeira, onde se fala de mar, báñanse os nenos , paséase. ..

Pero a ribeira nosa xa non é como era. Muxía estaba rodeada de praia. Antes, calquera que sentara no petril tiña aos seus pés unha praia onde varaban os barcos e xogaban os nenos (agora só queda un anaquiño pequeno). As casas estaban construidas sobre o mar, sobre a praia, agora sepultada polo paseo marítimo.Os barcos descargaban na rambleta e viase trafego constante : ir e vir mariñeiros con caixas, mulleres cos cestos, gamelas que subían ata a calzada. Agora para ver descargar un barco hai que ir ata o porto, tras os paredóns.

Foto de Iago Toba Campaña

Os turistas que sentan nas terrazas non teñen aquel sentimento de estar nunha vila mariñeira porque non ven ese trafegar do traballo que antes enchía a ribeira. Tan só ao lonxe , dende as terrazas, vese pasar un grupo de homes con bolsos cara a casa. E,quen son? Muita xente non sabe que son os mariñeiros que aguantaron sempre da vida nesta vila.

Antes o traballo do mar inundaba todo; os que estaban de vacacións sentados nunha terraza tiñan de lado uns homes levando peixe á nevera.Os que paseaban polo peirao vían unha lonxa chea de vida e peixe, e unhas casetas do porto que eran unha fermosura… e “o mintireiro” dos vellos xunto a elas.

foto da ribeira de José Enrique Rivadulla Porta

A fisonomía da vila cambiou. Pero non é só unha cuestión estética ou nostálxica. É que o modo de vida está cambiando. Apenas hai barcos. O desguace rematou con muitos deles. Hai homes en terra que non teñen embarque.Iso antes era imposible, cunha flota ,nos anos 80 ,que tiña arredor de 50 embarcacións, dun tamaño considerable.É a desfeita da política pequeira que se está a facer. As consecuencias son palpables.

E os mariñeiros sen embarcacións son coma aves mariñas en terra,andan avoiados. Sempre mirando ó mar.

foto de J. E. Rivadulla Porta

Para os que vivimos aquel Muxía no que todo arrecendía a mar, este cambio físico e social na nosa vila provoca un sentimento de saudade, do que ás veces, nen siquera somos conscientes. Pero cando vemos fotografías coma estas si que lembramos que hai algo lastimando a nosa alma. O sentimento de perda dunha identidade que esvara entre os dedos, que escapa.

Con todo, Muxía segue a ser fermosa. Porque a súa esencia segue aí , baixo todo o construído agroma esa forza mariñeira que quere sair.Porque a nosa cultura e esta natureza teñen unha forza inmensa…

A vila está construida nun lugar no que parece imposible que se asentara un pobo. Unha pequeña língua de terra, a ras do mar, azoutada persistentemente polo nordés .Mesmo parecera que os que aquí se asentaron quixeran vivir dentro do mar, no lugar que máis se adentra cara a el, nesta península que case é máis mar ca terra.( Seguro que lembrades cando o mar atravesaba a vila de banda a banda nas fortes vagas).

Foto de J.E.Rivadulla Porta

Pero por muito que Muxía cambiou, a súa esencia ten que seguir sendo a dunha vila mariñeira. Temos que ser quen de conservar a nosa identidade. A identidade mariñeira da que estamos orgullosos. Non hai máis que ver como a festexamos na Festa das Rutas do Mar! Probablemente o éxito desta festa sexa que festexamos algo que sentimos mui adentro, algo que forma parte de nós, esta cultura mariñeira que nos define. A Muxía mariñeira non ten que ser unha escenografía puntual, ten que seguir sendo algo real. E para elo hai que lembrar, e hai que poñer en valor os elementos que nos definen, implicándonos todos, dende os centros educativos ao Concello, dende a hostelería e restauración ata as asociacións e comisións de festas…

Conservemos as nosas raíces mariñeiras transmitindo aos nosos fillos o orgullo do noso, o orgullo pertencer á  tribo mariñeira da Costa da Morte

Foto de J. E. Rivadulla Porta